سندروم پای بی قرار

سندروم پای بی قرار

سندروم پای بی قرار

سندروم پای بی قرار که به آن بیماری ویلیس اکبوم  یا .R.L.S می‌گویند، نوعی اختلال خواب است که موجب احساس ناراحتی، به ویژه در پا‌ها می‌شود. مراجعه کنندگان این احساس را به صورت مورمور شدن، گزگز، سوزش، درد و کشش یا حرکت حشرات روی پوست توصیف می‌کند و بیمار برای کاهش این حس تمایل آشفته کننده‌ای برای حرکت دادن عضو تحت تاثیر دارد و ناچار است پای خود را با شدت زیادی تکان دهد یا بکشد.

این احساس ناخوشایند معمولاً در نرمه ساق پا اتفاق می‌افتد اما می‌تواند در هر جای اندام تحتانی از مچ پا گرفته تا ران احساس شود؛ این احساس معمولاً وقتی رخ می‌دهد که بیمار دراز می‌کشد، یا برای مدت طولانی می‌نشیند.

سندروم پای بی قرار با علائمی بخصوص در اندام های تحتانی همراه است و رعایت بهداشت خواب، پرهیز از استرس و مصرف برخی داروها به ویژه در شب می تواند این اختلال را کنترل کند. احساس بی قراری می تواند ناشی از سندروم پای بی قرار باشد ؛اکثرا این حالت در شب اتفاق می افتد و فرد مبتلا احساس می کند که چیزی زیر پوست او راه می رود این حالت موجب می شود تا فرد پای خود را تکان دهد یا مجبور شود برای خلاصی از این حالت پاها را فشار داده یا حرکت کند.

سندروم پای بی‌قرار بیشتر در زنان رخ می‌دهد، این اختلال تا پایان عمر بیمار در او باقی می‌ماند، میزان شیوع سندروم پای بیقرار در کشور‌های آسیایی نسبت به اروپایی کمتر است.

علائم سندروم پای بی قرار

در سندروم بیقراری پاها ، پاها دچار درد، سوزش، گزگز، فشردگی و تکان های تند می شوند.

برای تشخیص سندروم پای بی قرار ابتدا باید سایر اختلالات را افتراق دهیم. فردی که به بیماری قند مبتلا است ممکن است دچار احساس بی قراری در پاها شود در صورتی که این احساس بر اثر بیماری قند نباشد می توان تشخیص سندروم پای بی قرار داد. مورمور و خواب رفتگی به ویژه در اندام های تحتانی از علائم سندروم پای بی قرار است.

کم‌خونی و پایین بودن سطح آهن خون، مصرف قهوه و ترکیبات حاوی کافئین، ضعف اعصاب، حرص‌وجوش، کبد چرب، دیسکوپاتی و سیاتالژیها می‌تواند علت سندروم پای بیقرار در این افراد باشد.

تاثیر سابقه خانوادگی در ابتلا به سندروم پای بیقرار

برخی از پزشکان بر این باور معتقد اند که سندروم پای بیقرار در واقع اختلالی اتوزومال غالب است. اگر هر یک از والدین فرد به این سندروم دچار باشند، احتمال بروز سندروم پای بیقرار در فرزند تا ۵۰ درصد افزایش پیدا می‌کند، احتمال مشاهده این اختلال در دوقلو‌های تک تخمکی به ۸۳ درصد هم می‌رسد.

علائم سندروم پای بیقرار

سندروم پای بی‌قرار با علائمی مانند احساس سوزش، گرفتگی و درد در دست‌ها یا پا‌ها ظاهر می‌شود، البته این نشانه‌ها بیشتر در پا‌ها اتفاق می‌افتند.

علائم سندروم پای بی‌قرار در زمان استراحت، عصر‌ها و شب‌ها بیشتر ظاهر می‌شوند، مبتلایان به این سندروم به علت ناراحتی که در پا‌های خود احساس می‌کنند اغلب به سختی می‌خوابند، این اختلال در مراحل پیشرفته حتی ممکن است افراد را از خواب بیدار کند.

در زنان دچار سندروم پای بی‌قرار که مبتلا به کمبود آهن هستند هم اغلب علائم این سندروم با رفع کمبود آهن بهبود پیدا می‌کنند.

اگر سندروم پای بیقرار به درستی تشخیص داده شود، بیمار با مصرف صحیح دارو‌ها بهبود پیدا می‌کند، برخی مبتلایان به سندروم پای بی‌قرار با مشاهده علائم این سندروم، خودسرانه دارو‌هایی مانند آلپرازولام و لورازپام را مصرف می‌کنند که این دارو‌ها علاوه بر تشدید اختلال، در بیماران وابستگی هم ایجاد می‌کنند.

درمان سندروم پای بی‌قرار

درمان این سندروم بستگی به شدت علائم دارد.کسانی که علائم این بیماری به ندرت در آنها دیده می‌شود نیازی به درمان های دارویی نخواهند داشت زیرا با تغییر سبک زندگی می توانند این بیماری را کنترل نمایند.

اما آنهایی که متناوبا این علائم را تجربه می‌کنند و از آن رنج می‌برند، اما به طور میانگین، کمتر از دوبار در هفته این اتفاق می‌افتد، نیاز به درمان داشته و باید میزان آهن‌ خون‌شان آزمایش شود، همچنین فعالیت‌های هشیارکننده مغز هم برای‌شان تجویز می‌شود مانند: حل جدول کلمات متقاطع پیش از خواب. زمانی که تمرکز مغز را به این طریق پرت می‌کنید، علائم این سندروم تا مدتی کم رنگ‌تر می‌شود.

همچنین اغلب توصیه می‌شود یک دوره آزمایشی از کافئین پرهیز شود سپس سایر داروهایی که ممکن است تاثیرگزار باشند، بررسی می‌شوند.

بعضی از داروها، علائم سندروم پای بی‌قرار را بدتر می‌کنند مانند: داروهای ضدافسردگی، داروهای ضد تهوع یا آنتی هیستامین‌های مسکن (خواب آورهای قابل خرید بدون نسخه پزشک).

دیدگاه خود را بنویسید